یک روز هم حتما کسی برایمان از اندوه بار بودن فتوحات خواهد گفت،
از کلماتی که نزدیکی نمی آورد،
از زیبایی که تنهاترمان می کند.
یک وقتی هم لاجرم خواهیم فهمید سرشت سوگناک زندگی،
چگونه بلند پروازی ما را،
با تحمیل تنهایی در شادمانی و اندوه، پاسخ خواهد گفت.
یکه ماندنی ناگریز، شبیه پرومته ای در زنجیر....
..
+ پرواز را سپردم به خاطر تو، من هنوز درگیر یک آوازم....
++ غم باران/ میثم مروستی..
برچسب: دنیا چیزی جز پژواک نیست,
نویسنده: متین حسینیپور