طبقه ی چهارم که باشی ....

. .آخرين دوست من!xa0 وقتي گلويم را مي فشردي ارادتم به لبخندهايت بيشتر مي شد و هرچه مرا بيشتر مي كشيدي بيشتر كشيده مي شدم بيشتر مي شدم به اين دليل ترس داشتم از باران! و امتناع مي كردم از خداحافظي و در پيچ هاي تند اتوبوس ها در قلبم واژگون مي شدند تا از اجساد باقي مانده از من تنها همين مسافر باقي بماند ب...

xa0 می گفت：در یک ناآگاهی مطلق، همه چیز خاطره می شود： آن بارانی، آن کتاب... آن مجادله کوتاه و آن خنده ها که تا آمدیم به از ته دل بودن یا نبودنشان شک کنیم، گذشته بودند.... اما نمی دانست از هر به راهی که بوده نرفته است که بداند با دل شکسته از شب گریه گذشتن یعنی چه! xa0 xa0 xa0 پ.ن：ز آآنچه روزی در پی اش می رفتمxa0 اکنون می گریزمxa0 من بدان حالت رسیده ستم که با خود می ستیزم.... xa0 xa0...